Ko su bile Vera, Nada i Ljubav i njihova majka Sofija (Mudrost)?

Ugledna udovica Sofija odgajila je u pobožnosti tri ćerke, kojima je dala imena u skladu sa tri hrišćanske vrline. Devojčice su bile izuzetno lepe i razborite, navodi se u Pravoslavnoj enciklopediji.

Kada je upravnik italijanske oblasti Antioh saznao da su hrišćanke, obavestio je cara.

Car ih je pozvao k sebi i, obećavajući im razne počasti, pokušao da ih nagovori da prinesu žrtvu Artemidi.

Međutim, devojčice su otvoreno ispovedile veru u Hrista. Vera je imala 12 godina, Nada 10, a Ljubav devet.

Pred očima majke, svaka od njih je redom bila podvrgnuta mukama, a zatim pogubljena.

Ipak, nijedna se nije pokolebala u veri gledajući stradanja svojih sestara. Majka Sofija, koja je stajala pored njih, ohrabrivala ih je da budu postojane i da se ne boje muka.

Sofija je potom sahranila tela svojih ćerki nedaleko od grada i ostala na njihovom grobu u neprekidnoj molitvi, a trećeg dana je preminula.

Smatra se takođe mučenicom, iako nije stradala telesno, već srcem – za Hrista.

Prema jednoj verziji žitija, koju je zapisao milanski prezviter Jovan (VIII vek), ove svetiteljke poticale su iz Mediolana (današnji Milano), a Sofija je preminula mučeničkom smrću ubrzo nakon pogubljenja ćerki, nedaleko od Rima.

Prema mišljenju bolandista (jezuitska naučna zajednica), ove mučenice nisu bile stvarne ličnosti, već su predstavljale alegorije, personifikacije hrišćanskih vrlina.

Njihovo ime ne pojavljuje se u najstarijim martirologijumima; najraniji zapisi o njihovom poštovanju potiču iz dva hodočasnička opisa iz VII veka i iz dokumenta "Notula oleorum" iz Monce (VI vek).

Poštovanje ovih mučenica široko se proširilo i na Zapadu i na Istoku. Njihovo žitije, nastalo u VII–VIII veku, sačuvano je u latinskoj, grčkoj, sirijskoj, jermenskoj i gruzijskoj verziji.

Njihove mošti su iz grobnice na Aurelijevoj cesti prenete od strane rimskog pape Pavla I (VIII vek) u crkvu Svetog Silvestra na Marsovom polju koju je on izgradio.

Godine 777. mošti su prenete iz Rima u francuski grad Ešo od strane strazburškog episkopa Remigija, gde se nalaze do danas.

Ešo je postao centar poštovanja ovih mučenica u Alzasu, koji je u tom momentu bio deo germaskog kulturnog i političkog prostora.

U X veku nemačka monahinja Grosvita napisala je dramu „Sapientia“ u njihovu čast.

Pravoslavna crkva ih proslavlja 30. septembra po novom, odnosno 17. septembra po starom kalendaru.