Studija otkriva: Psi verovatno još u sebi imaju nešto malo od vuka

Naučnici iz SAD objavili su da su otkrili da skoro dve trećine svih rasa pasa na svetu ima „određenu količinu" DNK vukova. Dodatno je zanimljivo što nije reč o genetičkim ostacima iz vremena kada su psi evoluirali od vukova pre oko 20.000 godina, već se sugeriše da su se pripitomljeni psi i divlji vukovi ukrštali u poslednjih nekoliko hiljada godina.

„To ne znači da vukovi mogu danas da naiđu na vašeg psa u dvorištu i da se spare", objasnio je Logan Kistler, kustos u Prirodnjačkom muzeju Smitsonijan i koautor nove studije. Takođe, izgleda da je ovakav kod uticao na veličinu, moć osećanja mirisa, pa čak i na ličnost modernih rasa pasa, rekli su naučnici. Inače, psi i vukovi mogu zajedno imati potomstvo, ali se smatra da je takvo ukrštanje retko.

„Pre ove studije, vodeća naučna istraživanja sugerisala su da bi životinja bila označena kao pas, ona ne može imati mnogo vučje DNK“, rekla je u vodeća autorka studije Odri Lin iz Američkog Muzeja istorije prirode.

Da bi saznali više, tim naučnika je analizirao hiljade genoma pasa i vukova u javno dostupnim bazama podataka. Otkrili su da više od 64 procenta savrmeenih rasa ima vučje poreklo, a čak i sitne čivave nose oko 0,2 procenta tog materijala. „Ovo je potpuno razumljivo svakome ko poseduje čivavu“, našalila se Lin.

Analize su pokazale da čehoslovački i sarloški vučji pas imali su najviše vučje DNK, čak 40 procenata.

Kod rasa koje se koriste kao kućni ljubimci, „najvučji“ je bio veliki anglo-francuski trikolor gonič, sa oko pet procenata vučje DNK. Goniči poput salukija i avganistanskog hrta takođe su se visoko rangirali.

Iako su psi sa vučjom DNK imali tendenciju da budu fizički veći, to nije uvek bio slučaj – Bernardinci nisu imali nijednu.

Istraživanje je takođe dokazalo da 100% seoskih pasa – koji žive u ljudskim naseljima, ali nisu ničiji kućni ljubimci – imaju vučje poreklo.

Kistler je spekulisao da bi seoski psi, koji imaju više prilika da se zbliže sa vukovima, mogli biti način na koji je vučja DNK ušla u genski fond pasa.

Ženke vukova odvojene od svog vučjeg čopora ljudskim aktivnostima, poput uništavanja staništa, mogle bi se na kraju razmnožavati sa psima lutalicama, sugerisao je.

Prijateljski nastrojeni ili teritorijalni

Istraživači su takođe uporedili svoje nalaze sa terminima koje kinološki klubovi koriste za opisivanje ličnosti različitih rasa.

Rase sa malo ili bez „vučjeg DNK materijala" u sebi su verovatnije bile opisane kao prijateljske, lako dresirane i privržene.

S druge strane, psi sa više vučje DNK češće su smatrani sumnjičavima prema strancima, nezavisnim, dostojanstvenijim ili teritorijalnim.

Kistler je naglasio da su opisi rasa nesavršeni i da ne predviđaju ponašanje bilo kog pojedinačnog psa.

„Vukovi su evoluirali za specifična staništa i specifične uslove, a pse su ljudi doneli u svaki kutak naseljenog sveta. Psi su jednostavno morali da se prilagode mestima na koja su ih ljudi odveli i vučjim genima koji su im dali prednosti u određenim kontekstima“, objasnio je.

Na primer, mnoge tibetanske rase, poput malog lasa apsoa, imaju gen pod nazivom EPAS1 koji je nastao prilagođavanjem većim nadmorskim visinama. Tibetanski vukovi imaju isti gen.

Studija je objavljena u Proceedings of the National Academy of Sciences.