Pet stubova ruskog propagandnog ekosistema, dezinformacije i političko nasilje

Vojni teoretičar Karl fon Klauzevic napisao je u svojoj knjizi "O ratu” da je "rat nastavak politike drugim sredstvima". Koncept političkog ratovanja skovao je kasnih 1940-ih Džordž F. Kenan, ključni arhitekta američke strategije tokom Hladnog rata, piše Demostat.

On je u svom memorandum Stejt Departmenta iz 1948. "Organizovanje političkog rata" napisao: "U najširoj definiciji, politički rat (political warfare, prim. prev.) je upotreba svih sredstava kojima nacija raspolaže, osim rata, za postizanje njenih nacionalnih ciljeva".

Kako piše Demostat, pomenuta sredstva političkog ratovanja, iako se u poslednje vreme koristi termin “političko nadmetanje”, podrazumevaju legalna sredstva kao što su od vojno-politički međunarodni savezi, ekonomsko osnaživanje i "bela“ propaganda, ali i ilegalne tajne operacije kao što su tajna podrška "prijateljskim" stranim elementima, psihološki rat, pa i podsticanje otpora u neprijateljskim državama.

Ova ilegalna sredstva suštinski predstavljaju međudržavno političko nasilje.

Političko nasilje je direktna ili indirektna primena sile na savest, telo, volju ili materijalna dobra stvarnog ili potencijalnog političkog neprijatelja (konkurenta) i ono je uslovljeno postojanjem sukoba interesa.

Iako političko nasilje ima razne podele (fizičko i psihološko; direktno i indirektno; individualno i kolektivno; institucionalno i institucionalizovano...) i pojavne oblike (terorizam, politička ubistva, građanski nemiri, pobune, pučevi, ustnaci, subverzije…), ono što se uglavnom dešava pre ili posle izvršenja akta političkog nasilja je – širenje dezinformacija – i to sa ciljem kreiranja atmosfere pogodne za izvršenje, maskiranje motiva ili izvršilaca političkog nasilja, navodi Demostat.

Ovakvo ponašanje je još 1944. definisano u Sovjetskoj vojnoj enciklopediji i predstavlja temelj onoga što danas znamo kao Rusku vojnu doktrinu obmane, poznatiju kao maskirovka, u vojnoj terminologiji, i aktivne mere u terminologiji i civilnih i vojnih struktura u mirnodopskim uslovima.

Američki Global Engagement Center je 2020. godine definisao pet stubova ruskog propagandnog ekosistema:

• Zvanična komunikacije Vlade Ruske Federacije (Zvanične izjave Kremlja ili nekog od ruskih ministarstava; zvanični profili ruskih zvaničnika na društvenim mrežama ili njihovi citati).


• Širenje poruka preko kanala koje finansira država (mediji u inostranstvu koje finansira Ruska Federacija, domaći mediji koje finansira Ruska Federacija i čija je ciljna grupa stanovništvo Rusije, domaći mediji koje finansira Ruska Federacija i čija je ciljna grupa inostrana publika i međunarodne socio-kulturne ustanove).


• Kultivacija posredničkih izvora (Medijske mreže usaglašene sa Rusijom koje imaju globalni domet; mediji u inostranstvu na lokalnom jeziku).


• Pretvaranje društvenih mreža u oružje za političko nasilje.


• Širenje dezinformacija narušavanjem bezbednosti sajber-prostora (hack and release, zaključavanje sajtova; kloniranje sajtova; remećenje zvaničnih izvora informisanja ili objektivnih medija).

Ceo tekst možete pročitati ovde.