Uloga anesteziologa kompleksnija od „uspavljivanja i buđenja“ tokom operacije

Zdravlje 20. jan 202308:2210 komentara
anesteziolog
Izvor: Shutterstock

Dr Igor Lazić, specijalista anesteziologije sa reanimatologijom i intenzivnim lečenjem, Klinike za neurohirurgiju, ističe za portal N1 da su ovu specijalnost uglavnom vezivali za „uspavljivanje i buđenje“ tokom operacije, a da se tek tokom pandemije uzrokovane COVID-19 podiže svest o sveobuhvatnosti poslova kojim se anesteziolozi bave.

„Naime, pored uvođenja pacijenta u opštu endotrahealnu anesteziju ili primenjivanja neke od tehnika regionalne anestezije anesteziolog je prethodno učestvovao u pripremi pacijenta za operaciju. Preoperativna priprema pacijenata je nekada kompleksna i zahteva nekoliko dana, pa i nedelja rada na tome. Međutim, postoje stanja kada vam je ograničena mogućnost idealne preoperativne pripreme pacijenta. To se obično dešava kada se pacijenti iz nekog razloga moraju što ranije operisati, kada korist intervencije prevazilazi rizik od iste, odnosno kada se pacijent nalazi u životno-ugrožavajućem stanju i hirurgija se mora primeniti u što kraćem vremenskom periodu“, navodi on.

Pročitajte još:

Prema njegovim rečima, u neurohirurgiji su to najčešće traumatizovani pacijenti i pacijenti sa spontanim moždanim krvarenjem. Takođe, tu su i invazivni tumori centralnog nervnog sistema i infektivne kolekcije koje u što ranije treba ukloniti kako ne bi došlo do daljeg oštećenja moždanog tkiva i ostalih komplikacija, dodaje naš sagovornik.

„Uloga anesteziologa u operacionoj sali je da izabere po pacijenta najbolju tehniku izvođenja anestezije, obazbedi potreban monitoring i ventilatornu potporu, održava kardiovaskularne funkcije optimalnim pacijentu i toku hirurgij, a na kraju, ako izostanu nepredviđeni događaji, sprovede plan „vođenja“ anestezije najidealnijem završetku. Nakon toga nastavlja sa postoperativnom praćenjem i daljim lečenjem pacijenta. Takođe, anesteziolog je obučen da prepozna i reguliše zdravstvene probleme koji mogu nastati u perioperativnom toku“, ističe dr Lazić.

U jedinici intenzivnog lečenja, poznatim kao Šok-soba, ne leže samo pacijenti koji su operisani, ukazuje on i dodaje da se tu nalaze svi oni kojima je neophodan kontinuirani nadzor i zbrinjavanje od strane lekara specijaliste, najčešće anesteziologa.

„Kod pacijenata koji su u teškom opštem stanju vršimo odabir sve neophodne terapije, obezbeđujemo ventilatornu potporu ako je neophodno sa prethodnim uspostavljenjem disajnog puta i optimizaciju hemodniamskih funkcija kod nestabilnih. U slučajevima kada je neophodno da zbog statusa i procedura koje primenjujemo pacijent bude uspavan i obezboljen anesteziolog prema stanju i patologiji od koje se pacijent leči izabira odgovarajuće medikamente. Takođe, intenzivista radi na postavljanju centralnih venskih linija, invazivnog monitoringa, a kada je neophodno primenjuje dijagnostičke procedure, pre svega ultrazvučnom metodom, ali i terapijske u vidu bronhoaspiracije, zamene bubrežne funkcije i sl. Obezbeđuje i transport pacijenta u okviru ili van zdravstvene ustanove“, navodi on.

Dr Lazić ističe za portal N1 da se specifičnost anesteziologije na neurohirurškoj klinici Univerzitetskog Kliničkog centra Srbije ogleda u heterogenosti pacijenata, pre svega u godištu.

„Naime, najmlađi pacijent u čijem zbrinjavanju sam učestvovao je imao svega 16 sati, a najstariji 99 godina i oboje su stabilnog i zadovoljavajućeg stanja napustili bolnicu. To što obezbeđujemo i pedijatrijske neuroonkološke i neurotraumatizovane pacijente čini nas kompletnijim, ali donosi i veliki nivo stresa, naročito kod zbrinjavanja hitnih stanja najmlađe populacije“, naglašava on.

Dodaje da je neuroanestezija specifična i zbog položaja pacijenata u kom se operišu.

„U odnosu na lokalizaciju promene pored ‘standardnog’ položaja na leđima neretko izvodimo opštu anesteziju pacijentima koji su u potrbušnom, bočnom, genopektoralnom (klečećem) kod operacija kičme ili sedećem položaju kod operacija promena u zadnjoj lobanjskoj jami. Svaki od ovih položaja nosi određene promene u ventilaciji i hemodinamici pacijenta čemu se moramo prilagoditi i napraviti najadekvatniji izbor naše anestezije kao odgovarajući položaju i statusu pacijenta, ali i hirurgiji“, objašnjava naš sagovornik.

Pored toga, dodaje dr Lazić, neuroendokrini tumori ili promene i krvarenja koji kompromituju rad centralnih endokrinih žlezda, hipotalamusa i hipofize, dovode do hormonskog disbalansa i promena na gotovo svim organskim sistemima te imamo veoma kompleksnog pacijenta koji treba da se podvrgne velikoj hirurgiji.

„Uskospecifične procedure koje se izvode na našoj klinici su i zahvati na mozgu gde pacijent mora biti ili budan ili minimalno sediran tokom cele ili jednog dela operacije. U jednom periodu operacije pacijent se budi, vadi mu se trahealna cev preko koje mu je bila obezbedjena ventilacija dok je bio u anesteziji i činimo ga saradljivim. Cilj nam je da mu bude što ugodnije, da se ne pomera jer je glava fiksirana, da je odlično obezboljen i što kooperabilniji jer su njegove motorne radnje koje zadamo da izvrši i govor jedini način da hirurg sazna preko koje linije ne sme da operiše. To održavanje stanja svesnosti, kako mi kažemo ‘ni na nebu ni na zemlji’, a da respiratorne i kardiovaskularne funkcije nisu ugrožene iziskuje stručnost, iskustvo, a donekle i kreativnost anesteziologa u kombinovanju tehnika, anestetika i opioida“, objašnjava on.

I pored svega, stresa i velikog rizika koje nose stanja koja obezbeđujemo, ne izostaje entuzijazam i želja za nadogradnjom u vidu učenja i usavršavanja novih procedura koje prate svetske standarde jer nas upravo to čini jačim u narednim izazovima i uspešnijim u našem primarnom cilju – izlečenju pacijenta, zaključuje dr Igor Lazić.

Komentari

Vaš komentar